Reisverslag Natasje Barendse over de Kennedy Stichting. In de periode van oktober 2008 tot en met januari 2009 was ik vrijwilliger bij het internaat van de  Kennedy stichting waar zowel dove jongens en meisjes verblijven. Overdag gaan ze naar school en na school verblijven ze in het internaat. In het weekend en de vakanties gaan de kinderen naar hun ouders of voogden.

Voordat ik naar Suriname ging, heb ik gebarentaal NGT geleerd om te kunnen communiceren met de doven daar. Dat valt niet mee, omdat de gebarentaal niet altijd hetzelfde is als in Suriname. Ook heb ik geld ingezameld om dingen te kunnen doen of aan te schaffen die nodig waren op het internaat. Zelf ben ik zwaar slechthorend en draag 2 hoortoestellen. In het Kennedy internaat zijn ook zwaar slechthorende kinderen, zij dragen maar 1 hoortoestel. Er kwamen veel vragen met waarom ik twee heb en zij maar één. Zo pratend kwamen wij achter dat het vaak gaat om geldkwestie, beperkt donatie en op advies van de hoorkliniek of audioloog van de school.

Ik zal mezelf even kort voorstellen. Ik ben Pauline Brouwer, 42 jaar en heb ervoor gekozen om mij in te zetten bij de twa-twa groep (jongens van 4 tot 12 jaar) in het internaat. Ik heb voor deze groep gekozen omdat zij naar mijn mening een extra handje, goed konden gebruiken. Mijn hoofddoel was de kinderen persoonlijke aandacht te geven.

1 oktober 07 was mijn eerste dag maar ook voor de kinderen en leidsters want zij kwamen terug van een lange vakantie. Met een tas kleren en tandenborstel werden de kinderen door *volwassenen naar het internaat gebracht. Mijn eerst taak was om al hun kledingstukken te noteren en te nummeren. Zo kwam ik direct met alle kinderen in kontact en kon ze wat persoonlijke aandacht geven wat mijn hoofddoel was.

Mijn aanwezigheid was voornamelijk bedoeld als extra manskracht en het signaleren van situatie’s die naar mijn idee anders konden.

Ik heb drie maanden vrijwillig gewerkt in het Kinderhuis in Paramaribo, van maart tot juni 2008. In dit huis wonen rond de 70 kinderen tussen de drie en zestien jaar, die veelal door verwaarlozing niet meer bij hun ouders kunnen wonen. Sommige kinderen krijgen nog wel eens bezoek van hun ouders, maar voor het merendeel geldt dit niet. De kinderen noemen de eigenaresse van het huis ‘mama’. Tevens zijn er vijf vaste werkneemsters, die letten op de kinderen of voor ze zorgen. Een aantal van deze dames staan bij de crèche. De crèche staat op het erf van het huis, werkende ouders brengen hier overdag hun kinderen. Op deze manier heeft het tehuis een vast maandelijks inkomen.

Ik heb mij met name op de kinderen van tehuis gericht en me minder met de crèche bezig gehouden. In het begin heb ik eerst geprobeerd alle kinderen zo snel mogelijk te leren kennen, door in kleine groepjes activiteiten met ze te ondernemen in de middaguren na de lunch. Bijvoorbeeld te tekenen, balspellen, knutselen, enzovoort. Ik vroeg aan de eigenaresse welke kinderen in een groepje wat leuks mochten gaan doen, dit waren bijvoorbeeld kinderen die een goed cijfer gehaald hadden op school. Later ben ik zelf groepjes gaan vormen, toen ik beter kon inschatten wie iets leuks verdienden, en ook om er voor te zorgen dat alle kinderen een keer aan de beurt kwamen.

In samenwerking Met andere Nederlandse vrijwilligsters, heb ik ook uitjes met groepjes kinderen ondernomen in het weekend. Zo zijn we naar de dierentuin geweest, naar het filmfestival en naar Fort Zeelandia. De kinderen kunnen voor deze uitjes gebracht en gehaald worden door de vaste chauffeur.