Ik heb drie maanden vrijwillig gewerkt in het Kinderhuis in Paramaribo, van maart tot juni 2008. In dit huis wonen rond de 70 kinderen tussen de drie en zestien jaar, die veelal door verwaarlozing niet meer bij hun ouders kunnen wonen. Sommige kinderen krijgen nog wel eens bezoek van hun ouders, maar voor het merendeel geldt dit niet. De kinderen noemen de eigenaresse van het huis ‘mama’. Tevens zijn er vijf vaste werkneemsters, die letten op de kinderen of voor ze zorgen. Een aantal van deze dames staan bij de crèche. De crèche staat op het erf van het huis, werkende ouders brengen hier overdag hun kinderen. Op deze manier heeft het tehuis een vast maandelijks inkomen.

Ik heb mij met name op de kinderen van tehuis gericht en me minder met de crèche bezig gehouden. In het begin heb ik eerst geprobeerd alle kinderen zo snel mogelijk te leren kennen, door in kleine groepjes activiteiten met ze te ondernemen in de middaguren na de lunch. Bijvoorbeeld te tekenen, balspellen, knutselen, enzovoort. Ik vroeg aan de eigenaresse welke kinderen in een groepje wat leuks mochten gaan doen, dit waren bijvoorbeeld kinderen die een goed cijfer gehaald hadden op school. Later ben ik zelf groepjes gaan vormen, toen ik beter kon inschatten wie iets leuks verdienden, en ook om er voor te zorgen dat alle kinderen een keer aan de beurt kwamen.

In samenwerking Met andere Nederlandse vrijwilligsters, heb ik ook uitjes met groepjes kinderen ondernomen in het weekend. Zo zijn we naar de dierentuin geweest, naar het filmfestival en naar Fort Zeelandia. De kinderen kunnen voor deze uitjes gebracht en gehaald worden door de vaste chauffeur.

Daarnaast heb ik in samenwerking met Stichting Lobi een seksuele voorlichtingsbijeenkomst georganiseerd voor de kinderen vanaf 11 jaar. AIDS en HIV zijn en groot probleem in Suriname, en het is van groot belang dat de kinderen op de hoogte zijn van alle gevaren van onveilige seks.

Tot slot heb ik samen met een andere Nederlandse vrijwilligster een start gemaakt met een huiswerkklasje. Het niveau van de kinderen in het huis is erg laag, en door de constante drukte om zich heen kunnen de kinderen vaak niet goed hun huiswerk maken. Nu krijgen een aantal kinderen elke week 1 tot 2 uur bijles in een lokaal van hun eigen schoolgebouw, om te zorgen dat hun schoolniveau beter wordt.

Ik heb een ontzettend leuke tijd gehad, met name te wijden aan het enthousiasme en de vrolijkheid van de kinderen. De kinderen proberen je in het begin uit, maar door duidelijk te maken dat ik er was om met hen leuke dingen te doen, werd het al snel heel leuk. Op sommige momenten is het wel eens zwaar geweest, omdat alles vanuit mijzelf moest komen en er geen enkele begeleiding is, ook in het begin niet. De andere tantes zijn vriendelijk maar enkelen proberen je de klusjes te laten opknappen waar ze zelf geen zin in hebben, zoals het van school halen van de crèche kinderen. Door veel initiatief te nemen en duidelijk aan te geven wat ik wel en niet kwam en wou doen, en heel veel te overleggen met de eigenaresse heb ik de dingen kunnen doen die ik wou doen binnen het tehuis..

De eigenaresse is erg blij met alle hulp, maar door haar drukke schema is het soms moeilijk met haar samenwerken. Ondanks dat heb ik het echt heel erg leuk gehad in het huis, heb ik genoten van de kinderen, heb erg met ze gelachen en me verbaasd maar ook genoten van Surinaamse cultuur binnen het huis. Ik wil zeker nog eens terug naar het tehuis, een heel rijke en leerzame ervaring!

Ik denk dat ik in die mate een bijdrage heb kunnen leveren aan Suriname, dat ik buiten het verzorgen van leuke activiteiten voor de kinderen ook een heel klein stukje ontwikkelingswerk heb kunnen doen in de vorm van een seksuele voorlichting en het opzetten van een huiswerkklasje. Ik hoop erg dat deze dingen blijven voortduren, omdat ze mede bij kunnen dragen aan een goede ontwikkeling van de kinderen.

Met vriendelijke groet,
Sanne Hooghuis (klinische- ontwikkelingspsycholoog)